17 Ιουνίου 2005

Θέλω σημαίνει μπορώ!

Γράφει η Μαρία Κωνσταντίνου

Πόση μεγάλη δύναμη κρύβει τελικά μέσα του ο άνθρωπος! Και πόσο τυχεροί είμαστε που υπάρχουν συνάνθρωποί μας που με αφάνταστη δύναμη υπερβαίνουν τους εαυτούς τους και μας θυμίζουν την ανθρώπινη δύναμη της θέλησης. Ο Στέλιος Πισής είναι ένας από αυτούς. Ο Στέλιος υποφέρει από μυϊκή δυστροφία τύπου Duchene, η οποία προκαλεί σταδιακή εξασθένηση των μυών. Η ασθένεια εμφανίστηκε όταν ο Στέλιος ήταν μόλις πέντε χρονών. Ο ίδιος δεν τα έβαλε κάτω. Το πάλεψε, το παλεύει ακόμα και το σημαντικότερο ότι ελπίζει και δημιουργεί. Δημιουργεί μουσική. Ναι, ο Στέλιος γράφει μουσική και στίχους χρησιμοποιώντας το ποντίκι του ηλεκτρονικού υπολογιστή.

Προχθές είχα την τύχη να τον επισκεφθώ στο σπίτι όπου διαμένει με τους γονείς του, με αφορμή την κυκλοφορία του τρίτου του cd, το οποίο περιέχει ομολογουμένως υπέροχα τραγούδια. Τον είδα στο κρεβάτι του να βρίσκεται στον αναπνευστήρα και να δημιουργεί, γράφοντας με πολλή δυσκολία μία μία τις νότες στον Η.Υ. με το ποντίκι. Συγκλονίστηκα από το ταλέντο του και από τη δύναμη της ψυχής του. Συγκλονίστηκα από το χαμόγελό του την ώρα που με δυσκολία μου μιλούσε για τη δουλειά του και για τα όνειρά του: με τη μουσική του να βοηθήσει τους συνανθρώπους του. (Και δεν έχω αμφιβολία ότι θα το κάνει. Ήδη τα έσοδα των προηγούμενών του cd έχουν δοθεί για φιλανθρωπικούς σκοπούς).

Έφυγα από εκεί με ένα σφίξιμο στην καρδιά. Όχι δεν ήταν λύπηση, προς θεού, άνθρωποι σαν το Στέλιο δεν σου προκαλούν λύπηση, σου προκαλούν θαυμασμό. Το σφίξιμο το ένιωθα, διότι αντιλήφθηκα ότι πολλές φορές αναλώνουμε τη ζωή μας σε ανούσια και ψυχοχθόνα πράγματα με αποτέλεσμα να μην αντιλαμβανόμαστε τις μικρές της χαρές τις οποίες θεωρούμε δεδομένες. Χαρές που αντιλαμβανόμαστε τη σημασία τους όταν δεν μπορούμε πλέον να τις ζήσουμε.

Μακάρι να είσαι πάντα καλά, Στέλιο.