'Ο Φιλελεύθερος online

ΕΤΟΣ 50ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ: 16437

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2005

ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΙΣΗΣ

Στέλλοντας μηνύματα αισιοδοξίας

Ο Στέλιος Πισής αποτελεί μια μοναδική εξαίρεση ανθρώπου και δημιουργού σε παγκόσμιο επίπεδο. Τριάντα χρόνων σήμερα, ζει τα τελευταία πέντε χρόνια καθηλωμένος στο κρεβάτι με αναπνευστήρα καθώς έχει επιδεινωθεί το σοβαρό πρόβλημα μυϊκής δυστροφίας από το οποίο πάσχει εκ γενετής. Με τη βοήθεια του ηλεκτρονικού υπολογιστή γράφει μία-μία νότα με το ποντίκι.
Ο καινούργιος του δίσκος «Κασταλίας και Σειρήνων» ήταν η αφορμή για να τον επισκεφτώ στο σπίτι του στη Λεμεσό. Ένα γωνιακό σπίτι εκεί που τέμνονται οι οδοί Κασταλίας και Σειρήνων. Μια αγαπημένη περιοχή για τον ίδιο καθώς εκεί πέρασε τα παιδικά του χρόνια, εκεί ανακάλυψε το ταλέντο του και εκεί περνά τώρα όλο το χρόνο της ζωής του. Για την ακρίβεια, όλο του το χρόνο τον περνά στο κρεβάτι του υπνοδωματίου του δίπλα από ένα μεγάλο παράθυρο. Η μοναδική επαφή με τη φύση εκείνο το μεγάλο παράθυρο που κοιτάζει σε ένα κομμάτι ουρανό, άλλοτε γαλάζιο, άλλοτε γκρίζο, άλλοτε συννεφιασμένο. Και όμως αυτό δεν καθηλώνει τον νεαρό Στέλιο. Αντίθετα, μπαίνοντας στο δωμάτιό του νιώθεις την ενέργεια της δημιουργίας, νιώθεις το χώρο να σφύζει από ζωή, γεμάτος μουσική.
Αυτό είναι το λιγότερο. Ο Στέλιος δίνει μάθημα ζωής, μάθημα αισιοδοξίας και θετικής θεώρησης των πραγμάτων. Σε όλους μας.
΄Αρχισες να ασχολείσαι με τη μουσική σε πολύ μικρή ηλικία. Πώς εκδηλώθηκε αυτό το ενδιαφέρον; Άρχισα να παίζω πιάνο σε ηλικία πέντε, έτσι ξαφνικά. Η αδελφή μου έπαιζε πιάνο και έτσι είχαμε πιάνο στο σπίτι το οποίο μου προκαλούσε το ενδιαφέρον. Είχα επαφή με τη μουσική, άκουγα μουσική.
Ποια ήταν τα πρώτα ακούσματα; Περισσότερο ήταν τραγούδια ελληνικά που άκουγα στο ραδιόφωνο. Η αδελφή μου έπαιζε και κλασική μουσική στο πιάνο αλλά εμένα μου άρεσαν περισσότερο τα έντεχνα ελαφρολαϊκά τραγούδια.
Θυμάμαι μικρός όταν τύγχαινε να είμαι μόνος στο σπίτι, έπαιζα με το ένα δάκτυλο τις μελωδίες στο πιάνο τις οποίες έπιανα πολύ εύκολα γιατί, όπως διαπίστωσα μετά, είχα πολύ καλό αυτί. Κάποια μέρα με έπιασαν οι γονείς μου να παίζω πιάνο και έτσι ανακάλυψαν το ταλέντο μου. Ήταν απόγευμα και κάθονταν στη βεράντα για τον απογευματινό καφέ όταν άκουσαν μελωδίες να έρχονται από μέσα. Διερωτήθηκαν τι συνέβαινε αφού η αδελφή μου δεν ήταν στο σπίτι. Όταν μπήκαν στο εσωτερικό του σπιτιού, με βρήκαν να παίζω στο πιάνο.
Θυμάσαι τι έπαιζες;
- Βέβαια θυμάμαι. Ήταν το τραγούδι Τζαμάικα του Μάνου Λοΐζου το οποίο μου άρεσε πάρα πολύ και ακούγοντάς το έμαθα τις νότες.
Πότε άρχισες να κάνεις μαθήματα μουσικής; Μετά από αρκετά χρόνια. Το πιάνο άρχισε να γίνεται δύσκολο για μένα λόγω του ότι για να παίξεις πιάνο, χρειάζεται πολλή μυϊκή δύναμη. Οι γονείς λόγω του ότι γνώριζαν ποια θα ήταν η πορεία της ασθένειάς μου, δεν ήθελαν να ξεκινήσω πιάνο για να μην αναγκαστώ να το διακόψω. Έτσι μου αγόρασαν ένα μικρό αρμόνιο όταν ήμουν δέκα χρόνων και από τότε ξεκίνησα να παίζω συστηματικά και να κάνω μαθήματα. Ερχόταν στο σπίτι μας ο Σάββας Κωνσταντινίδης ο οποίος μου έκανε μαθήματα, ένας πολύ καλός άνθρωπος και μουσικός με τον οποίο είμαστε φίλοι μέχρι σήμερα. Μου έδωσε πολύ καλές βάσεις, έμαθα να διαβάζω νότες, να γράφω συνθέσεις και σιγά σιγά να μπαίνω με εφόδια και γνώσεις στη μουσική και όχι να ασχολούμαι πρακτικά όπως έκανα μέχρι τότε. Ο δάσκαλος μου ήξερε ότι δεν μπορούσα να γίνω εκτελεστής οργάνου λόγω του προβλήματός μου και μου έδωσε όλες τις βάσεις που χρειαζόμουν για να συνεχίσω και στη σύνθεση και στην ενορχήστρωση. Εκείνη την περίοδο ανακάλυψα το ταλέντο να τραγουδώ και ένα από τα μεγαλύτερά μου πρότυπα ήταν ο Νταλάρας. Μάλιστα τραγουδούσα όλα τα τραγούδια του και εμπνεόμουν από αυτό το είδος, το ελαφρολαϊκό, τις μπαλάντες και σε λιγότερο βαθμό από κλασικά κομμάτια, αν και μου αρέσει η κλασική μουσική αλλά πολύ επιλεγμένη.
Όπως;
- Είναι πολλοί οι κλασικοί συνθέτες που έχουν μεγάλο ενδιαφέρον. Όμως αγαπώ πολύ τον Στράους γιατί η μουσική του αποπνέει μια αισιοδοξία, αν και πέρασε πολλές δυσκολίες στη ζωή του από ό,τι έχω διαβάσει στη βιογραφία του. Ακούγοντας κάποιος τη μουσική του μπορεί να σκεφτεί ότι ήταν συνέχεια ευτυχισμένος, όμως δεν ήταν έτσι τα πράγματα. Ίσως μέσα από τη μουσική θέλησε να δώσει τη χαρά της ζωής άσχετα από τις δυστυχίες. Ο Σοπέν μου αρέσει πολύ, οι Μότσαρτ, Μπαχ, Μπετόβεν.
Διαβάζεις βιογραφίες δημιουργών; Παλαιότερα που μπορούσα να κρατώ βιβλίο, διάβαζα πάρα πολύ όλων των ειδών τα βιβλία, τώρα λίγο περιορίστηκα. Το διαδίκτυο είναι όμως μια μεγάλη πηγή πληροφοριών και μου δίνει την ευκαιρία να έχω πρόσβαση σε πάρα πολλά πράγματα.
Τι σε ενδιαφέρει περισσότερο; Διαβάζω πολύ θρησκευτικά βιβλία, ψυχολογικά, μουσικά, βιογραφίες, τεχνολογίας, βρίσκω ιστοσελίδες που αναφέρονται σε κομπιούτερ και ειδικά σε προγράμματα μουσικής που χρησιμοποιώ.
Πότε άρχισες να συνθέτεις;
- Το πρώτο μου τραγούδι ήταν μια προσευχή που βρήκα γραμμένη σε ένα σελιδοδείχτη. Ήμουν δώδεκα χρόνων όταν μελοποίησα αυτό το κομμάτι. Στη συνέχεια προχώρησα σε άλλους δρόμους, έχω την τύχη ο πατέρας μου να γράφει στίχους, τους οποίους μου δίνει και μελοποιώ.
Ο τελευταίος σου δίσκος «Κασταλίας και Σειρήνων» από πού είναι εμπνευσμένος; Κασταλίας και Σειρήνων είναι οι δρόμοι του σπιτιού μας. Όταν οι γονείς μου έκτισαν το σπίτι μας πριν πολλά χρόνια, δεν υπήρχαν ονόματα στις οδούς και του έδωσαν την ευχέρεια να επιλέξει τις ονομασίες των δρόμων όπου κτίστηκε το σπίτι μας. Εγώ έδωσα αυτό τον τίτλο για συμβολικούς κυρίως λόγους. Εδώ σε αυτό το σπίτι πέρασα τα πρώτα χρόνια της ζωής μου, εδώ μεγάλωσα, αυτός είναι ο χώρος δημιουργίας, εδώ ξεκίνησα να ασχολούμαι με τη μουσική. Είναι ένας πολύ σημαντικός τόπος για μένα.
Τι σε εμπνέει για να γράψεις; Αντιλαμβάνομαι ότι τα ερεθίσματα που έχεις από το τι συμβαίνει έξω από το δωμάτιό σου είναι περιορισμένα...
- Αυτό όμως δεν με περιορίζει. Όταν έχει κανείς μέσα του τη δύναμη να δημιουργεί, ανακαλύπτει τον τόνο, τον ήχο, το χρώμα από διάφορα μικρά πράγματα που μπορεί να του δώσουν έμπνευση. Ακόμη και βιώματα άλλων ανθρώπων είναι αρκετά για να σου δώσουν το ερέθισμα. Εμπνέομαι δηλαδή και από πράγματα που δεν έχω ζήσει ο ίδιος, από συναισθήματα, από ιδέες άλλων αλλά και από καθαρά δικά μου συναισθήματα.
Το μοναδικό παράθυρο στον έξω κόσμο που έχεις, είναι το παράθυρο στο δωμάτιό σου από όπου βλέπεις τη φύση. Πόσο δύσκολο είναι για σένα; Δόξα τω Θεώ υπάρχουν και άλλα μέσα όπως το διάβασμα, το διαδίκτυο, η τηλεόραση. Η τεχνολογία δίνει την ευκαιρία στον άνθρωπο να μη νιώθει απομονωμένος όπως ίσως ένιωθε τα παλιά χρόνια κάποιος κλεισμένος σε ένα δωμάτιο χωρίς να έχει επαφή με τον έξω κόσμο. Η τεχνολογία δίνει πολλά. Η φύση σίγουρα γεμίζει τον άνθρωπο πάρα πολύ και σίγουρα δεν μπορείς να αντικαταστήσεις έναν περίπατο στη φύση με κάτι που θα δεις στην τηλεόραση.
Τι θέλεις να δώσεις μέσα από τη μουσική σου;
- Η μουσική είναι ένας τρόπος επικοινωνίας. Είναι σημαντικό να εκφράζω κάποια πράγματα που αισθάνομαι και να μην τα κρατώ για τον εαυτό μου. Θέλω να επικοινωνήσω με τον κόσμο και ίσως να δίνω κάποια μηνύματα στους άλλους.
Τι θα ήθελες να πεις στον κόσμο μέσα από τα δικά σου βιώματα;
- Θέλω να στείλω μηνύματα αισιοδοξίας. Βασικά θέλω να περάσω στον κόσμο έναν τρόπο σκέψης που βάσει του οποίου να μπορεί ο άνθρωπος να υπερβαίνει τις δυσκολίες και τα προβλήματά του, να έχει αισιοδοξία, να έχει θετική θεώρηση της ζωής. Στον τελευταίο μου δίσκο έχω ένα-δυο τραγούδια που εκφράζουν αυτό το πράγμα και το πόσο σημαντικό είναι αυτό που ζει ο άνθρωπος τη δεδομένη στιγμή, το παρόν, χωρίς να ανησυχεί για το μέλλον ή και ακόμα για το παρελθόν. Ο άνθρωπος έχει σήμερα αυτή την αγωνία τι θα γίνει στο μέλλον ή ακόμα και το για το τι έγινε στο παρελθόν που δεν ήθελε να γίνει. Πράγματα τα οποία αντιμετώπισα και εγώ.
Τούτη η μεγάλη αισιοδοξία που έχεις, από πού πηγάζει;
- Πηγάζει από την πίστη στο Θεό. Πιστεύω ότι σίγουρα ο άνθρωπος έχει μέσα του πολλές δυνάμεις. Αλλά έρχεται μια δεδομένη στιγμή που έρχονται καταστάσεις που καθηλώνουν τον άνθρωπο και τον κάνουν να νιώθει ότι δεν έχει άλλες δυνάμεις. Δύσκολες καταστάσεις, αρρώστιες που κάνουν τον άνθρωπο να νιώθει ότι είναι εντελώς μόνος, χωρίς δυνάμεις. Είναι εκείνη τη στιγμή που αντιλαμβάνεσαι ότι πρέπει να ζητήσεις από κάπου αλλού βοήθεια για να μπορέσεις όχι μόνο να αντιμετωπίσεις τις δυσκολίες αλλά και να σκεφτείς αισιόδοξα. Ο άνθρωπος δεν είναι παντοδύναμος. Αν δεν είχα την πίστη στο Θεό, δεν ξέρω πώς θα άντεχα αυτή την κατάσταση.
Με ποια έννοια αντιλαμβάνεσαι τον Θεό;
Δεν τον φαντάζομαι σαν κάτι αφηρημένο, σαν μια ανώτερη δύναμη. Νιώθω ότι είναι πιο προσωπικός, πιο ανθρώπινος, που υπάρχει σαν οντότητα αλλά δεν μπορούμε να συλλάβουμε με το δικό μας ανθρώπινο μυαλό τι είναι ακριβώς. Ο καθένας τον αντιλαμβάνεται με το δικό του τρόπο, ανάλογα με το πνευματικό επίπεδο του καθενός. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένας πομπός και αντιλαμβάνεται τα πράγματα με το δικό του τρόπο.
Πώς χρησιμοποιείς το κομπιούτερ για να γράψεις μουσική;
- Υπάρχουν τα κατάλληλα μουσικά προγράμματα που είναι ειδικά για συνθέτες και ενορχηστρωτές που μου δίνουν τη δυνατότητα να γράφω τις νότες μου με το ποντίκι και παράλληλα να ακούω τι γράφω. Παλαιότερα ο συνθέτης έγραφε τις νότες του στο χαρτί και μετά θα έπρεπε να τις παίξει ο εκτελεστής. Με τις δυνατότητες που παρέχει η τεχνολογία, μπορεί ο συνθέτης να ακούει τι γράφει την ίδια στιγμή που βάζει τη νότα στο χαρτί. Ευκολία για όλους τους άλλους μουσικούς αλλά για μένα είναι μοναδικός τρόπος να γράφω.
Γράφεις συστηματικά;
- Συνέχεια γράφω, δεν σταματώ. Οι ανησυχίες του δημιουργού νομίζω δεν τελειώνουν. Όσο γράφεις, νιώθεις την ανάγκη να παράγεις πιο πολύ έργο. Βασικά όλα τα κάνω με το συνθεσάιζερ και αυτό μου δίνει τη δυνατότητα να γράφω και να παίζω απευθείας. Βέβαια πολλές μελωδίες τις σκέφτομαι πρώτα και μετά τις γράφω. Αρκετές φορές το βράδυ πριν πάω να κοιμηθώ, μου έρχονται κάποιες μελωδίες και αν έχω τη δυνατότητα, τις γράφω αμέσως ή προσπαθώ να τις θυμηθώ μέχρι να ανάψω το κομπιούτερ.
Ποιο το κριτήριο για να πεις ότι είναι τελειωμένο ένα κομμάτι;
- Όταν μπορέσω να μελοποιήσω τους στίχους με τρόπο που να με ικανοποιεί εμένα. τότε νιώθω ότι είναι ολοκληρωμένο το κομμάτι. Απ' εκεί και πέρα μέχρι να μπει σε μια μορφή που ηχητικά να με ικανοποιεί όταν ενορχηστρωθεί, σίγουρα γίνεται αρκετή δουλειά. Είναι μεγάλη δυσκολία να κάνεις τις ενορχηστρώσεις με το ποντίκι επειδή έτσι όπως είναι τα πράγματα, το ζητούμενο δεν είναι απλά να γραφτούν οι σωστές νότες αλλά να δουλέψω στις νότες που γράφω με διάφορες παραμέτρους, κάτι που θέλει και αρκετή υπομονή και καλό αυτί. Κάθε φορά διερωτώμαι πώς θα έπαιζε ένα συγκεκριμένο κομμάτι ο πιανίστας ή ο βιολονίστας, ο φλαουτίστας κ.λπ. Για να γίνει αυτό χρειάζεται να γίνεσαι ο δημιουργός και ακροατής την ίδια στιγμή.
Τώρα τι γράφεις;
- Έχω ήδη τελειώσει ένα καινούργιο τραγούδι· στίχοι και μουσική δικοί μου. «Τίποτα πια δεν με τρομάζει», ένα τραγούδι που εμπεριέχει τη θεώρησή μου για τη ζωή. Παράλληλα γράφω άλλα δύο τραγούδια. Γενικά δουλεύω πάνω σε πολλά κομμάτια ταυτόχρονα για να έχω τη δυνατότητα να κάνω αυτό το ταξίδι από το ένα στο άλλο. Έτσι γίνονται τα πράγματα πιο ενδιαφέροντα.

Στέλιος Πισής, ο δημιουργός
Ο Στέλιος Πισής γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1976 και από τα πέντε του χρόνια φάνηκε η κλίση και το ταλέντο του στη μουσική.
Ξεκίνησε αυτοδίδακτος παίζοντας πιάνο. Την ίδια περίοδο όμως οι γιατροί διέγνωσαν ότι έπασχε από Μυϊκή Δυστροφία τύπου Duchenne, μια σοβαρή ασθένεια που χτυπά το μυϊκό σύστημα του ασθενούς με αποτέλεσμα τη σταδιακή εξασθένηση των μυών. Έτσι, λόγω των κινητικών δυσκολιών που προέκυψαν, άρχισε να ασχολείται με τα ηλεκτρονικά μουσικά όργανα, μια και δεν είχε πλέον τη δυνατότητα να παίζει πιάνο.
Στα δέκα του χρόνια δεν μπορεί πια να περπατήσει και χρησιμοποιεί αναπηρικό καροτσάκι. Παρόλα αυτά η αγάπη του για τη μουσική τον οδηγεί να αρχίσει να παρακολουθεί εντατικά μαθήματα μουσικής με καθηγητή στο σπίτι και παράλληλα να ανακαλύψει την ικανότητά του στο τραγούδι και στη σύνθεση.
Από το 1990 άρχισε να γράφει μουσική και τραγούδια. Το 1994 πήρε το πρώτο βραβείο σε παγκύπριο διαγωνισμό σύνθεσης τραγουδιού με το τραγούδι του «Είναι στολίδι τ' ουρανού», το οποίο και ερμήνευσε ο ίδιος.
Μετά από ένα χρόνο βραβεύτηκε από την Unesco στο πλαίσιο του προγράμματος «Artists across the frontiers» για το τραγούδι του «Ψηφίδες», το οποίο αναφέρεται στα ψηφιδωτά της κατεχόμενης εκκλησίας της Παναγίας της Κανακαριάς στην Κύπρο, τα οποία κλάπηκαν και πωλήθηκαν από τους Τούρκους εισβολείς.
Το 1996 μπαίνει για τα καλά στο χώρο της σύγχρονης μουσικής τεχνολογίας αρχίζοντας να χρησιμοποιεί ηλεκτρονικό υπολογιστή και synthesizers με τη δυνατότητα πλέον να συνθέτει και να ενορχηστρώνει ο ίδιος τα κομμάτια του.
Το συνεχιζόμενο δράμα της ιδιαίτερής του πατρίδας δεν τον άφησε ασυγκίνητο και ανεπηρέαστο κι έτσι έγραψε μία σειρά τραγουδιών, τα οποία ερμήνευσε ο ίδιος και κυκλοφόρησαν σε ψηφιακό δίσκο στην Κύπρο το 1997 με τον τίτλο «Ψηφίδες». Όλα τα έσοδα από τις πωλήσεις δόθηκαν για φιλανθρωπικό σκοπό. Αυτή ήταν και η πρώτη προσωπική δισκογραφική δουλειά του Στέλιου Πισή.Το 1999 συνεργάστηκε με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Κρεμλίνου και το μαέστρο Pavel Ovjiannicov στο δεύτερο προσωπικό του δίσκο με τίτλο «Υπέρβαση», ο οποίος περιέχει ορχηστρική μουσική. Σε εκδήλωση που έγινε τον Μάρτιο του 2000, ο Στέλιος Πισής τιμήθηκε από το Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου και το Σύνδεσμο Μυοπαθών Κύπρου για την προσφορά των εσόδων από τις πωλήσεις των δύο δίσκων του στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του «Telethon» Κύπρου για τις ανάγκες των ασθενών με Μυϊκή Δυστροφία και γενικά για την όλη κοινωνική του προσφορά.
Τα τελευταία χρόνια η κατάσταση της υγείας του σταδιακά επιδεινώθηκε και έτσι τώρα η ασθένεια τον κρατά μόνιμα στο κρεβάτι, με έναν αναπνευστήρα. Παρ' όλα αυτά, συνεχίζει με ενθουσιασμό και μεράκι, χωρίς να τα βάζει κάτω, να δημιουργεί με τη βοήθεια του ηλεκτρονικού υπολογιστή γράφοντας μία-μία νότα με το ποντίκι. Αυτό τον καιρό ο Στέλιος Πισής κυκλοφορεί τον καινούργιο του δίσκο που περιλαμβάνει τραγούδια που γράφτηκαν τα τελευταία πέντε χρόνια σε στίχους του πατέρα του Κλείτου Πισή, αγαπημένων φίλων αλλά και δικούς του. Τα τραγούδια ερμηνεύουν Κύπριοι τραγουδιστές καθώς και ο ίδιος ο συνθέτης. Τα έσοδα από τις πωλήσεις του δίσκου θα δοθούν στην οργάνωση Γιατροί του Κόσμου για ενίσχυση των προσπαθειών ανακούφισης των πληγέντων από το τσουνάμι στην Ασία.

Μαρίνα Σχίζα

 

http://www.phileleftheros.com/