Σε σχετικά πρόσφατο ταξίδι μου στην Κύπρο, είχα μία εντελώς ξεχωριστή, αξέχαστη εμπειρία.

Ο Κώστας Κακογιάννης ο συνθέτης, μακρινός μου συγγενής, με πήγε να επισκεφθώ κάποιο νεαρό συνθέτη  στο σπίτι  του, τον Στέλιο Πισή. Ο Στέλιος, όπως μου είχε εξηγήσει, που έπασχε από μυϊκή δυστροφία, η οποία τον έχει εντελώς ακινητοποιημένο στο κρεβάτι εδώ και κάποια χρόνια όπου εξακολουθεί να συνθέτει χρησιμοποιώντας μόνο το ποντίκι με φοβερή δυσκολία, προοδευτικά με μεγαλύτερη δυσκολία.

Έφτασα σπίτι του λοιπόν όπου με υποδέχθηκαν οι γονείς του οι οποίοι ήτανε χαμογελαστοί, γεμάτοι ευγένεια, ζωντάνια και με οδήγησαν στο δωμάτιο αυτού του παιδιού, ο οποίος μόνο με τα μάτια κατόρθωσε να συγκεντρώσει λίγο την προσοχή του επάνω μου μ’ ένα χαμόγελο, το οποίο, πως να σας το πω, γέμισε το δωμάτιο λουλούδια!
Ήτανε τόσο εντυπωσιακά ζωντανός πίσω απ’ αυτή την ακινησία του, που δεν τον λυπόσουν, όχι. Και αυτό δε θα το ευχόταν ούτε ο ίδιος. Απλώς εγώ τουλάχιστον τον θαύμαζα. Και κάθε φορά που τον σκέφτομαι τον θαυμάζω διπλά και παρακολουθώ έστω κι από μακριά τις δραστηριότητές του και χαίρομαι που εξακολουθεί και δημιουργεί και μάλιστα τώρα μαθαίνω ότι θα παρουσιάσει κάποια νέα του τραγούδια.

Τον έχω μεσ’ την καρδιά μου και του υπόσχομαι κάτι. Όταν ξανάρθω στην Κύπρο δε θα παραλείψω να ’ρθω να τον δω. Στέλιο να ’σαι καλά. Γεια.

 

Μιχάλης Κακογιάννης